Wczoraj cały dzień umierałam...
Z tęsknoty. Wyć mi się chciało jak psu do księżyca
Tkwię w chorym związku na własne życzenie i przez własną głupotę.
Cały dzień byłam w pracy... Bez niego...
Żadnego telefonu, żadnego esa. Nic.
Czy tak powinno wyglądać małżeństwo po trzech latach hmmm... (głupie słowo) >>pożycia<< ??
Bo ja nie tak to sobie wyobrażałam
Cały dzień było mi smutno, pusto, ciężko i źle. Za to mój ojciec miał świetny humor, przez co jeszcze bardziej się dołowałam...

Przyjechał pod wieczór, przywiózł mi obraz...
Bez czułości i zbędnych ceregieli oznajmił, że ma coś dla mnie...
Pytam - NOWE SERCE?
Zrobił zdziwioną minę i tyle.
Ale nie ważne.
Zastąpił mnie w pracy, zawiózł do domu - tyle dobrego...
Wieczór był miły, przez co teraz i kolejne dni będę cierpiała jeszcze bardziej

Jestem taka głupia !!
Nie potrafię podjąć żadnej konkretnej decyzji - a może się boję?

Napawałam się jego dotykiem, smakiem i wszystkim co czułam...
Powiedzcie mi - jak to jest możliwe, że można kogoś kochać tak bardzo ??
Całą sobą, do bólu, bezgranicznie ??
Umieram, z każdym dniem umieram... Z każdą minutą... Czy z nim, czy bez niego...

Jest mi zbyt źle by opisać kolejny punkt...


Z każdym dniem ulatuje ze mnie życie.
Z każdym kolejnym tracę nadzieje, że wszystko będzie jak dawniej.
Jak to możliwe, że z dnia na dzień, osoba, która była Twoim światem, którą kochało się ponad wszystko (w słowach, czynach, w dzień i w nocy, przez sen i na odległość...), nagle staje się dla Ciebie mniej ważna...??
Bez żadnego konkretnego powodu...
Już nie wiem co mam robić.
Coraz bardziej uświadamiam sobie, że to co minęło, już chyba nie wróci. I nic nie mogę na to poradzić... Nic nie mogę zrobić... Nawet nie wiem CO? zrobić
Moje życie straciło sens. I to dosłownie. Staram się ze wszystkich sił, ale w zamian dostaję ochłapy miłości lub tylko reakcje z przyzwyczajenia (i to jeśli się o nie upomnę...).

Budzę się rano, po czym dochodząc do siebie, czuję się jakby umarł ktoś mi bardzo bliski. Wiecie jakie to uczucie?
Ma się wtedy wrażenie, że ból po stracie nie minie nigdy. Nie chce się nic, nawet mrugać. Nie chce się płakać - łzy same lecą. Jakby nawet one nie były już przeze mnie kontrolowane...
Ta pustka w sercu mnie przeraża.

Nie mogę tak po prostu odejść... Nawet nie mam gdzie...

Do rodziców? Zwalić im się na głowę, mieszkać na pokoju razem z siostrą i jej chłopakiem...?
Raczej odpada. Na pewno odpada.
Rozwieść się? Boję się, że to będzie jeszcze bardziej bolało, bo teraz mam jeszcze jakieś ulotne wrażenie, że go mam, W przenośni i na swój sposób, ale mam.

Kocham go tak, jak jeszcze nigdy nikogo nie kochałam. Bardziej niż w dzień gdy powiedziałam "TAK". To dziwne, bo teraz mam wrażenie, że moja miłość jest tak ogromna, że wówczas chyba nie istniała.

A może już wariuję...
Pomyślicie pewnie - dlaczego ona z nim nie porozmawia? Przecież to jej mąż, przecież skoro z nią jest musi mu choć trochę zależeć??
Kochane - rozmawiałam, płakałam, tłumaczyłam, mówiłam, błagałam i już nie wiem c jeszcze.
Wierzcie mi, zrobiłam wszystko - ale to nic nie daje.

Zupełnie jakby przestał mnie kochać i był tylko z przyzwyczajenia, z wygody, z rozsądku, etc, etc.
Choć jest blisko, to jest daleko. Kiedy mu o tym mówię, on odpowiada, że to nie jest prawda.
ogólnie wszystkiemu przeczy i mówi, że kocha.

Tylko dlaczego jest inny?? Dlaczego ja tej miłości nie czuję? Nie może być ze mną coś nie tak, skoro czułam ją przez 8 lat (albo i dłużej) codziennie... To tak jakby coś pachniało, a za chwilę tak śmierdziało, że nie można wytrzymać (wiem, głupi przykład, ale nie wiem już jak Wam - i sobie - to wytłumaczyć?). To jest tak widoczne i namacalne, że nie można przeczyć. Każdy to widzi, KAŻDY !!!
Ale on nadal temu zaprzecza...
Dlaczego??

Trzeci tydzień...
A ja mam wrażenie, że życie umarło.
Że nie mam już wnętrzności - nie czuję ich.
A zamiast serca jest tak wielka pustka, że człowiek rozumem nie ogarnie.

Nie wiem co zrobić, a umierać się boję
A wszystko co było kiedyś i co było tak piękne, z każdą minutą mnie zabija...

Tak strasznie za nim tęsknię
Przytulam się, dotykam, kocham, patrzę, rozmawiam, całuje - i tęsknię !

"Byłoby mi na rękę, gdyby świat się dzisiaj skończył".

Dzień 1 – Twój najlepszy przyjaciel

Historia naszej przyjaźni wydarzyła się ponad 10 lat temu.
Byłam młoda i głupia, a on był chłopakiem (nie jak to zwykle bywa u nastolatek, że mają psiapsióły...).
Pamiętam to ogólnie ogarniające uczucie potrzeby przebywania z nim w wolnych chwilach, zwierzanie się z sekretów, z miłostek i problemów.
Wszystkie te sprawy, jakimi na ogół dzielą się przyjaciele...
Pomoc...
Zawsze mogłam na niego liczyć, a On mógł liczyć na mnie...
Po paru latach, gdy kończyłam liceum i zbliżał się czas studniówki, to nie poszłam na nią z chłopakiem, w którym byłam zadłużona.
Poszłam z nim...
Z przyjacielem.

Powiedział mi wtedy, że mógłby mi dać gwiazdkę z nieba...
Zastanawiałam się wówczas, czy chodzi mu o te prawdziwe gwiazdy, czy te zrobione przez nas, które wisiały pod sufitem??
Jak powiedział - tak zrobił.
Gwiazdkę mam do dziś. Schowana głęboko w pamiętniku, razem z cudownymi wspomnieniami z tamtego okresu.
Dzisiaj mój przyjaciel nie jest już moim przyjacielem - jest moim mężem. Choć i tym, z dnia na dzień przestaje być.
Dzisiaj już wiem, że i jedno i drugie uczucie trzeba pielęgnować inaczej się wypali. Umrze śmiercią naturalną...
Świat się zmienia, zmieniają się też ludzie...
Może uda mi się wszystko naprawić...??

Przyjaźń nie jest czymś spontanicznym, automatycznym, jest natomiast owocem obopólnej zgody, decyzji, życiowej postawy, otwartości. Nie staje się, ani nie pozostaje przyjaciółmi przez przypadek. Prawdziwa harmonia jest najpiękniejszym darem wierności prawdzie, uczciwości, sprawiedliwości; jest zawsze zaskoczeniem i zadziwieniem. Tak jak światło gwiazd nie pojawia się jedynie wtedy, kiedy się je dostrzega, i nie znika, gdy zostało dostrzeżone.

Na dzień dzisiejszy moim przyjacielem staje się SAMOTNOŚĆ...